Üç gün önce yani 23 Haziran’da bir BM soruşturma komisyonu siyonist işgal güçlerinin Filistinli çocukları öldürmesiyle ilgili bir rapor yayınladı. Raporda İsrail’in Filistinli çocukları kasıtlı olarak hedef aldığı; bunun da Gazze Şeridi’nde soykırım, insanlığa karşı suçlar ve savaş suçlarına; işgal altındaki Batı Şeria’da ise savaş suçlarına yol açtığı dile getirildi.

Bu raporun yayınlanmasından sadece bir gün sonra, 24 Haziran Çarşamba günü işgal güçleri Gazze Şeridi’nin güney kesiminde yer alan Han Yunus’un Mevasi bölgesinde, yerinden edilmişlerin kaldığı bir çadırı hedef alarak Ahmed Muhsin Er-Rakab isimli bir çocuğu kasıtlı saldırıyla öldürdüler.

BM heyetinin çocukların kasten öldürülmesine dair raporunun yayınlanmasından sadece bir gün sonra siyonist işgalcilerin yeni bir çocuğu kasıtlı saldırıyla öldürmeleri, BM’ye, uluslararası hukuka, çocuk haklarıyla ilgili uluslararası BM sözleşmesine ve bunu destekleyen daha başka uluslararası beyannamelere meydan okuma anlamına geliyordu.

BM komisyonunun üç gün önce, yaptığı tahkik ve soruşturmalara dayanarak söylediği şeyi ben onlarca yıldır söylüyorum. Ben de tabii ki kafadan atmıyorum. Bizzat gördüğüm ve görenlerden duyduğum gerçeklerle ilgili şahitliklerime dayanarak söylüyorum.

1989 yılının Aralık ayında birinci intifadanın ikinci yıl dönümü münasebetiyle düzenlenecek etkinliklere iştirak amacıyla Ürdün’e gittiğimde, Amman’daki İslami Hastane’de tedavi gören Filistinli çocukları ziyaret etmiştim. İşgalciler çocukların çeşitli uzuvlarını taşlarla ezmişlerdi.

Birinci intifadada çocuklar işgalci askerlere taş attıklarından, o zaman muhalefette olan ve güya siyonistlerin sol kanadını temsil eden İşçi Partisi’nin liderliğini yapan İzak Rabin, askerlere taş atan çocukların kol ve bacaklarını taşla ezmelerini tavsiye etmişti. O yüzden “kemik kıran Rabin” olarak adlandırılıyordu. Bu Rabin’in daha sonra Nobel Barış Ödülü’ne layık görüldüğünü bilmeyenlere hatırlatalım.

Daha sonra başka yerlerde de işgalci vahşet sebebiyle yaralanan Filistinli çocuklardan bazılarını gördüm. Bunlardan biri de, 31 Temmuz 2015’te yerleşimci çetelerin Nablus yakınında bir evi yakması sonucu yanan ailenin ağır yaralı olarak kurtulan tek ferdi olan ve sabotajın düzenlendiği tarihte henüz 4 yaşında olan Ahmed Devabişe idi. Onu da uzun süren tedavilerin ardından biraz toparlanıp yürümeye başlamasından sonra görmüştüm.

Bizim gördüğümüz ve duyduğumuz gerçekleri uluslararası kurumlar bilmiyor değildi. Çünkü bu gerçekleri sadece biz konuşmuyorduk; bizzat siyonist katiller kendileri ağızlarıyla itiraf ediyordu.

Gizli bir siyonist terör örgütünün lideri olan Haham Aydo Alba yaptığı bir açıklamada karşı direnişin durdurulamaması halinde kadın ve çocukların da öldürülebileceğini ifade etmişti. Bundan yıllar önce yahudilere ait Maariv gazetesinin yayınladığı habere göre el-Halil şehrindeki Kiryât Arba yahudi yerleşim merkezinde oturan Haham Albâ: “Her ne kadar kadınlar ve çocuklar kendilerini öldürenlerin hayatlarını tehlikeye sokmuyorsa da savaşın devamında düşmana yardımcı olmaktadırlar” diye söylemiş ve bu görüşünde İsrail’in ileri gelen hahamlarının fetvalarına dayandığını dile getirmişti. Alba, Tevrat’taki öldürmeyi ve kan dökmeyi yasaklayan hükümlerin bir yahudinin yahudi olmayanı öldürmesine engel teşkil etmediğini, bu hükümlerin yahudilerin birbirlerini öldürmelerini ve kendi aralarında kan dökmelerini yasakladığını söylemişti.

Bu bir örnek. Benzeri daha nice açıklama yahudi hahamların ağızlarıyla yapıldı. Çocukların, büyüyüp silahlı militan olmadan önce öldürülmesinin daha uygun olacağını söyleyenler de oldu.

Babasının arkasına sığınan Muhammed Cemal Ed-Durre’nin işgalci askerler tarafından kasten hedef alınıp öldürülmesine bütün dünya şahit oldu. Üstelik babanın, arkasında bir çocuk olduğuna dair askerlere uyarıda bulunmasına rağmen! Ama bu uyarı ne yazık ki işgalci canavarların bir çocuğu katletme konusunda iştahlarının daha fazla kabarmasına neden olmuştu.